Tekst Adwin Timmer, climbing.nl
Het moet gezegd worden: velen waren het er over eens dat dit de beste difficulty wedstrijd in Nederland in jaren was. Het begon al bij de routes: Het waren routes die aansloten bij het internationale nivo, en die dus een goede selectie waren voor het Nederlands team. Het leverde niet alleen routes op die vanaf de eerste meters interessant waren, ze bleken ook goede scherprechters te zijn.
De afgelopen jaren zijn de NK's relatief vaak buiten de Randstad gehouden, maar ik moet als Brabo toch zeggen dat de beste plek voor belangrijke wedstrijden toch in Holland is, en dan met name in Amsterdam. Er zijn weinig mensen die de moeite nemen om ver te reizen om als toeschouwer bij een klimwedstrijd te zijn, laat staan dat de pers afkomt op een wedstrijd ergens in de 'provincie'.
Dankzij de internationale prestaties van Jorg Verhoeven was er deze keer redelijk wat pers op de wedstrijd afgekomen.
Kortom, voor het eerst in jaren was het NK een promotie voor de klimsport.
De wedstrijd: de halve finales
De trends van 2004, die ook tot uitdrukking kwamen in deze wedstrijd, waren dat bij de dames de junioren zich nog duidelijker richten op de podiumplaatsen, terwijl bij de heren de junioren juist moeite hebben om aansluiting te vinden bij de seniorentop.
Bij de dames waren het daarom van de oudere garde alleen Monica Zeilemaker en Jilske Hupkes die zich konden handhaven in de top en zich konden plaatsen voor de finale. Overigens was de enige nieuweling in die damesfinale Ima Nuhumury. Over de halve finale bij de dames valt eigenlijk maar weinig te vertellen, want de route gaf nauwkeurig de verhoudingen in het damesklimmen weer, zonder uitschieters naar boven of beneden. Overigens topten drie dames de route: Monica Zeilemaker, Ima Nuhumury en Rachèl Nilwik.
Bij de heren waren er weinig verrassingen in de halve finale, waarbij alleen Mathijs van de Vrie en Timo Tak voor het eerst de finale haalden. Nog meer indruk maakte Enzo Nahumury, die net als Casper ten Sijthoff top min haalde.
Van de mannelijke favorieten maakte Jorg Verhoeven geen fout, en topte als enige de route. Dirk Mol, die vorig jaar als derde geëindigd was, kwalificeerde zich als vierde voor de finale.
De finales
Met betrekking tot de damesfinale was er een primeur, want voor het eerst in Nederland was het geen appeltje-eitje route. In de sleutelpassage waren verkeerde keuzes funest, en moest er dynamisch doorgeklommen worden. Eindelijk mochten de dames zich verheugen in een 'volwassen' route, die aansloot met hoe er internationaal gebouwd wordt. Ima Nahumury zette een 'normaal' resultaat neer, door in de sleutelpassage ex-aequo met de onttroonde kampioene Evelien Zijlstra te eindigen, en haar op die manier dus voor te blijven in de eindstand.
Veel indruk maakte in de finale was Rachèl Nilwik. Als eerste (en zoals later zou blijken als enige) klom ze de overhangende kant in een mooie krachtige stijl, tot groot enthousiasme van het publiek. Na de sleutelpas klom ze uitstekend nog een aantal meters door, om een paar grepen voor het einde moegestreden het hoofd te moeten buigen. In deze finale maakte Monica een verkeerde keuze in de sleutelpas, waardoor ze terugviel tot de vijfde plaats. Met Ima en Evelien is het damespodium dit jaar voor het eerst volledig in handen van een jonge generatie klimsters.
Na een pauze waren de mannen aan de beurt. Ook in de finale was er een soortgelijke crux als in de halve finale, met het verschil dat maar drie klimmers in staat waren om hier voorbij te komen. Je zou kunnen stellen dat het een passage was die op een Worldcup het verschil zou kunnen uitmaken tussen wel of niet een halve finaleplaats...
De vijf klimmers die in de halve finale al niet echt voorbij de crux kwamen, Mathijs van de Vrie, Jeroen de Winter, Niels van Duyn en Ferdinand Schulte en Timo Tak zouden in de finale de sleutelpassage ook niet aankunnen.
Met in totaal nog vier klimmers te gaan was Dirk Mol de eerste, die wél voorbij de crux wist te geraken. Dirk had in ieder geval goed ingelezen dat de passage op de rand van de overhang het verschil zou maken, want daar zette hij vol aan, om daarmee drie grepen verder dan de rest voor hem te eindigen.
Na Dirk was Enzo Nahumury aan de beurt. Enzo had in een prachtige stijl topmin gehaald in de halve finale, dus mijn verwachting was dat hij ook wel voorbij de sleutelpassage in deze route zou kunnen komen. Dat bleek echter niet het geval te zijn. Hij viel op dezelfde plek als Ferdinand en Timo sneuvelde, en behaalde geen podiumplaats.
Na alle subtoppers was het dan eindelijk tijd voor de tweestrijd tussen de twee toppers Casper ten Sijthoff en Jorg Verhoeven. Sinds Casper Aix-en-Provence vaarwel heeft gezegd, is het een genot om hem op een wedstrijd te zien klimmen. Natuurlijk klom Casper door de sleutelpassage; sterker nog, in de hoekversnijding die daarna kwam wist hij een no-hands-rest te vinden die er door de routebouwers niet in gestopt was. Na de tweede sleutelpassage zou hij nog twee grepen verder komen.
Als laatste mocht Jorg Verhoeven in zijn enige Nederlandse wedstrijd van dit jaar laten zien wat hij waard was. In 2000 werd hij op 14-jarige leeftijd Nederlands kampioen, maar sindsdien is de titel nooit meer naar de huidige wereldkampioen Junioren gegaan. Er is al veel over gezegd en geschreven: ook deze keer zou het er niet van komen. Naar eigen zeggen was hij al een week zo ziek als een hond, maar mede gezien alle persaandacht moest hij zich natuurlijk groot houden en het beste er van maken. Het dubbele internationale wedstrijdseizoen (European Youth Cups en Worldcups) zal hem ook geen goed gedaan hebben, dus deze afsluiter van zijn zware seizoen kwam hem allerminst gelegen. Ondanks alles kwam hij natuurlijk nog wel voorbij de eerste crux, maar de no-hands-rest van Casper miste hij. Het gevolg was dat toen Jorg bij de tweede sleutelpassage aankwam hij zo uitgeput was, dat hij de greep, die Casper nog wel net kon aantikken, niet meer kon halen. Een mooie hattrick dus voor Casper ten Sijthoff, en we kunnen ons nu al verheugen in een mooie titanenstrijd bij het NK 2005!
